|
|
|
Slotverklaring van de werkconferentie Huisuitzetting
(Gehouden 27 februari 1996 !!!!)
De Voorfase
Gesignaleerd hebbende de onsamenhangendheid van de zorg- en hulpverlening. De milieu-bel c.q -politie heeft haar ingang, de woningbouw-verenigingen en Woningwinkel, de Riagg en maatschappelijke organisaties, de GGD. Teveel lijkt langs elkaar heen te handelen. Dit dient meer op elkaar afgestemd te worden. Een ander probleem hierbij is dat de mensen die uit huis dreigen te worden gezet tot op heden slechts via kanalen van het RIAGG en andere hulpverlenende instellingen benaderd worden. Hierbij willen wij wijzen op een omissie in de richting van lotgenoten- en zelfhulp-groepen.
Hoe kunnen deze in een vroegtijdig stadium worden betrokken, waarmee wellicht uitzetting in een eerder stadium voorkomen kan worden. Een coördinerend en signalerend orgaan is hierbij een wenselijke zaak. 20 uitzettingen per maand is teveel om ad hoc op te lossen.
De Crash zelf
De uitzetting zelf levert veel problemen. De vernedering voor o.a. de buurt, het maatschappelijk geweld dat op de persoon wordt losgelaten in de vorm van deurwaarder, de ontzetting uit het recht te wonen, de afname en opslag van eigen spullen, de onzekerheid van waarheen nu.
Er blijkt hier nog weinig zicht op te zijn, en coördinatie in de opvang of trajectbegeleiding is geheel afwezig. Ook hierin kan de mantelzorg wellicht een verzachtende humaniserende rol vervullen. De coördinatie van een en ander is hetgeen gerealiseerd zou dienen te worden.
De Nazorg
Hierbij valt de rol van de zelfhulp- en lotgenotengroepen in het oog. Daarbij is ook het tweede kans-beleid een factor van belang. De toegang van deze groepen tot dit beleid dient gegarandeerd te worden. Er dient ook hierbij een vorm gevonden te worden om de inbreng van hulp en zelfhulp op elkaar af te stemmen, zodat een kan op herhaling van dit drama zoveel mogelijk beperkt wordt.
Samenvattend
De werkconferentie Huisuitzetting; OP-Sporen van ontspoorden is bijeengeroepen om te komen tot een inventarisatie van de stand van zaken en aanzetten tot een beleidsdiscussie. Daarom wil zij middels deze slotverklaring de Gemeente Haarlem oproepen, in haar coördinerende en beleidsvormende rol, om een minisymposium te organiseren waar de cliëntenvertegenwoordigers en zorgverleners die zich hierbij hebben uitgesproken om samen te werken, m.n. naar preventie toe, aan de hand van deze verklaring en het eindverslag in samenspraak te werken aan een vorm voor een goede coördinatie en samenspraak over die mensen in de buurten die dreigen te ontsporen.
Zo kan de Gemeente vormgeven aan een beleid dat bijdraagt aan een zinvol en functionerend geheel van voorkomen van huisuitzetting; waardoor eenzaamheid, vervuiling en huurschuld bijtijds gesignaleerd en daadwerkelijk aangepakt kunnen worden op een gedifferentieerde en getrapte wijze. De specifieke aanpak van de ene groepering versterkt de kracht van de andere instantie moet daarbij het devies zijn. Alleen gezamenlijk en dicht bij huis kan de aanpak tot een succes worden.
Namens de Aanwezigen van de Werkconferentie:
Lili Brouwer. Stichting Welzijnswerk Centrum Zuid.
Martien Luijcks. Cliëntenbond Zuid-Kennemerland c.q. InformatieSteunPunt ggz (ISP) |
| |
|
|
|
|
