BIJDRAGE AAN EEN OPLOSSING VOOR HET TEKORT AAN DONORORGANEN
IN DE VORM VAN EEN BURGERINITIATIEF
Geachte heer/mevrouw,
Zoals bekend, is er een groot tekort aan orgaandonoren/donororganen.
Dit betekent voor veel mensen een zekere dood.
Een dood voor mensen die graag willen blijven leven; die niet gemist kunnen worden.
Er zijn echter ook (lichamelijk gezonde) mensen die niets liever willen dan sterven.
Die een duurzame, serieuze doodswens hebben; ook zeer jonge mensen, die nooit ‘talent’ voor het leven hebben gehad en die eenvoudig niet (meer) kunnen.
Ik doel niet op de zgn. (‘uitbehandelde’ c.q. chronisch) ‘psychiatrische patiënten’ maar op mensen die ‘lijden aan het leven’. Dit kunnen natuurlijk ook (‘uitbehandelde’ c.q. chronisch) ‘psychiatrische patiënten’ zijn, maar dat hoeft zeer zeker niet het geval te zijn.
Jammer, kortzichtig en vooral onverstandig, erg onverstandig, dat dit niet wordt onderkend, erkend en serieus genomen!
Deze mensen die volledig wilsbekwaam en het bestaan spuugzat zijn, voor wie elke seconde een hel is, maken hoe dan ook vroeg of laat tóch een einde aan hun leven. En dit zal altijd blijven gebeuren!
Wil men dan liever (voormalig) bruikbare, kostbare organen van de treinrails afschrapen, in rook zien opgaan in crematoria of laten wegrotten onder de grond?
Waarom wordt deze arme wanhopige mensen niet de mogelijkheid geboden om ‘humaan’ op de operatietafel te sterven?
Hun organen zouden dan onder narcose kunnen worden uitgenomen en worden geplaatst in mensen die wél willen leven. Bijv. een nier in een moeder van jonge kinderen… Een hart in het lichaam van een jonge man die een gelukkig huwelijk heeft… De donoren worden hiertoe natuurlijk niet gedwongen! Er zou gedurende een half jaar of desnoods gedurende een jaar een intensieve begeleiding in de vorm van gesprekken met degenen die een duurzame en serieuze doodswens hebben, moeten plaatsvinden. Dit mogen geen belerende gesprekken zijn, maar gesprekken die getuigen van zeer veel empathie.
Hebben de personen met een doodswens deze wens na die periode nog steeds, dan moet deze kunnen worden gehonoreerd op de wijze die in deze brief aan de orde komt.
Met mijn idee zouden veel levens kunnen worden gered; levens van mensen die niet dood willen!
In Nederland maken ca 1500 mensen per jaar een einde aan hun ellendige bestaan; zonde van hun organen… Organen waarop velen wanhopig wachten… Stelt u zich voor: o.a. 3000 nieren per jaar zouden beschikbaar komen voor transplantatie.
En dan laat ik de mislukte zelfmoordpogingen nog buiten beschouwing.
Waarom mensen die ‘lijden aan het leven’ tegen hun uitdrukkelijke wil ‘redden’ en met alle geweld het ‘leven’ in martelen en waarom niet degenen redden die wél willen leven?
Eén van beiden sterft tóch; óf degene die overlijdt omdat er bijv. niet op tijd een donornier beschikbaar is óf degene die voor een trein springt, zich ophangt, zich verdrinkt, enz.
Waarschijnlijk sterven beiden zolang er niets verandert…
Behoud dan toch de mensen die optimistisch en geestelijk sterk zijn! Die het leven leuk vinden!
Dit zijn meestal mensen die anderen op de wereld hebben.
Mensen met een serieuze doodswens hebben soms niemand meer die hen zal missen.
Mijn idee heeft alleen maar voordelen:
Wat is er op tegen om het mes aan twee kanten te laten snijden?
Zolang we te maken hebben met kortzichtige ‘Christelijke’ bewindslieden en vooral met pedante en betweterige psychiaters die willen ‘scoren’, zal men de nuchterheid van mijn oplossing echter helaas nooit naar waarde kunnen schatten, vrees ik. Let wel: ik ben geen kil persoon maar een gevoelsmens!
De psychiatrie wil niet inzien dat je een mens NIET kunt dwingen OM IETS TE WILLEN dat hij of zij NIET WIL! In dit geval: leven…
Het enige dat de psychiatrie wél kan afdwingen, is mensen iets laten DOEN: pillen innemen bijv.
Maar nogmaals: een mens kan NIET worden gedwongen OM IETS TE WILLEN dat hij of zij NIET WIL!
Ik kan dit niet vaak genoeg benadrukken!
Waarom MOET het ‘leven’ van iemand die ECHT NIET MEER WIL, ten koste van ALLES in stand worden gehouden? Wie heeft daar nu baat bij?!
Respect voor het leven houdt ook in: het humaan beëindigen indien het een loden last is voor de betrokkene(n)… Er bestaat ook nog zoiets als barmhartigheid.
Wie is er nu eigenlijk de eigenaar van een leven? Wie is er de baas over?!
Met welk recht mag een ander die niet weet hoe ontzettend veel pijn het leven kan doen, over een ellendige beschikken? Dit is toch te dwaas voor woorden? Wanneer worden die irritante betweters eens wakker? Wanneer stopt de psychiatrie eens met drang en dwang; met dictatuur en tirannie?
Waarom mogen alleen huisdieren ‘humaan’ sterven? Welke betekenis heeft het woord ‘humaan’ in dit kader eigenlijk als JUIST mensen niet in aanmerking mogen komen om ‘humaan’ te sterven?
Hopelijk kunnen we gezamenlijk iets bereiken om een einde te maken aan de ondraaglijke ellende van mensen die niet meer willen leven! Met als ‘bonus’ donororganen voor degenen die deze nodig hebben en die daarmee dolblij zijn!
Misschien dat we dan eindelijk eens zelfbeschikkingsrecht krijgen!
Zolang we dat niet hebben, zijn we slaven van anderen die menen de baas over ons te mogen spelen…
Zolang we niet ‘humaan’ mogen sterven, zal men zwaar verminkte lichamen moeten blijven aantreffen en opruimen… Tja, de radelozen hebben nu eenmaal geen andere keus…
En dan worden zij na hun moedige, loodzware en eenzame stap nog uitgemaakt voor laffe egoïstische slappelingen ook; vreselijk! Wat wreed en onbarmhartig!
U kunt uw steun aan het initiatief hier http://www.clientenbondkam.nl/forum.php betuigen door het invullen van uw gegevens in de invulvelden.
Hartelijk dank voor uw aandacht!
Met vriendelijke groet,
L. de Jong
Wellicht ten overvloede: Zodra mijn burgerinitiatief wordt ingediend bij de Tweede kamer, blijf ik vanzelfsprekend niet meer anoniem!